رنه گوسيني:
او رئيس موسسه خبری جهانی در بروکسل بود. و در آنجا گوسينی خود را به مجله  Dupuis در بروکسل معرفی کرد و مورد حمايتJean-Michel Charlier چارلی قرار گرفت.و چارلی مدير هنری اين موسسه بود.و در آنجا توانست آثار خود چون:Dick Dicks را معرفی کند و شهرتی در پاريس بدست آورد.اين فعاليتها بمدت يکسال ادامه داشت تا اينکهGeorge Troisfontaines مديريت بخش هنری يک موسسه تازه تاسيس در پاريس را به او واگذار کرد و اين در سال 1951 بود. و همين کار بارقه های اميد را در روحش بر افروخت و اتفاقا در همين موقع بود که با آلبرت اودرزو ٬ نقاشی از نرماندی آشنا شد.در سال 1952 موسسه خبری جهانی شعبه ای در  شامپاليزه پاريس داير کردو گوسينی و اودرزو هم فعاليت مشترکشان را آغاز کردند.
سالهای اوليه کارشان با سفارشاتی از بلژيک همراه بود و اين در حالی بود که پروژه شخصی آنها با عنوان آومپاه پا  برای موسسه Dupuis جذابيتی نداشت. چند سال بعد در سال ۱۹۵۵ موريس از گوسينی دعوت کرد تا در پروژه لوکی لوک با آنها همکاری کند و همکاری آنها در اين مجموعه موفق تا سال 1977 ادامه داشت در همان سالها بود بود که اکثر هنرمندان کاميک برای موسسات بلژيکی چون:
Dupuis, Casterman and Lombard passed a charta  کار می کردند و آن هنرمندان از خود استقلالی نداشتند.
زمانی که گوسينی و اودرزو و چارلی تصميم گرفتند مستقل شوند.گوسينی آماج حملات آتشين آنان قرار گرفت
و اين سه نفر سنديکای خود را تشکيل دادند با عنوان: Edifrance and Edipress
در سال 1956 گوسينی با همراهی يک طراح بنامJean-Jaques Sempé  مجموعه Le Petit Nicolas را خلق کرد و برای اولين بار در مجله Le Mystique  به چاپ رسيد و در سال 1958 در مجله ديگری بنام Sud Ouest Dimanche چاپ شد.

سرانجام در سال 1959 بود که اولين شماره مجله پيلوت منتشر گرديد ولی همچنان مشکلات حضور خود را به رخ آنها می کشيدند.و در اين موقع بود که گوسينی٬ اودرزو و چارلی توسط ساير ناشران طرد شدند.و ساير نويسندگان و طراحان مشهور و بزرگ جرات همکاری با مجله پيلوت را نداشتند چون ممکن بود قراردادهايشان با بقيه ناشران فسخ گرددو همين موضوع يک قدم مثبت برای پيلوت بود چون صفحاتش را با داستانهای تن تن و ميلو پر کرد و در اين موقع بود که گوسينی معتاد به کار شده بود و نه تنها بايد سخت بر روی پروژه آستريکس کار می کرد بلکه کار سنگين ديگر گوسينی پروژه های لوکی لوک وLe Petit Nicolas بود و در کنار اينها بايد سرمقاله ها و داستانهای کوتاهی را نيز برای پيلوت می نوشت و از سال 1962 به بعد پروژه ماجراهای ديگری را نيز آغاز کرد بنامLe Grand Vizir Iznogoud که داستانی تقليدی بود از شبهای عربی و اين داستانها با همکاری جين تاباری جوانJean Tabary برای مجله رکورد نوشته شدRecord magazine   و در سال  1966توسط انتشاراتDargaud بصورت کتاب به چاپ رسيد.موفقيت آستريکس  باعث شد تا اودرزو و گوسينی بعنوان شخصيتهايی ملی و ميهنی به  مردم فرانسه معرفی شوند.
و چاپ داستان جديدشان بنام مبارزه بزرگ"Le combat des chefs" يک واقعه منحصر به فرد بود و غرور ملی فرانسويان را برانگيخت و استفاده از قهرمانان ملی گل ( فرانسه باستان) موفقيت اين داستانهای کاميک در فرانسه را صد چندان نمود.